Niebawem 20 nowych błogosławionych, męczenników wojny domowej w Hiszpanii

Podczas dzisiejszej audiencji dla kard. Marcello Semeraro, prefekta Dykasterię Spraw Kanonizacyjnych, Leon XIV upoważnił tę dykasterię do ogłoszenia dekretów dotyczących uznania męczeństwa Juana Torresa Torresa i 19 jego towarzyszy, księży diecezjalnych z wysp Ibiza i Formentera, zabitych z nienawiści do wiary w Hiszpanii podczas wojny domowej w latach 30. ubiegłego wieku. Zostaną oni beatyfikowani. 

Natomiast tytuł czcigodnych Sług Bożych, wraz z uznaniem heroiczności cnót, otrzymali: matka Clara Andreu y Malferit, siostra zakonna żyjąca na Majorce na przełomie XVI i XVII wieku; Júlio Emílio Alberto De Lombaerde, kapłan i założyciel różnych zgromadzeń; siostra Maria Petra Giordano, dominikanka z klasztoru Santa Maria del Sasso w Bibbiena w Toskanii; matka Maria Teresa Tallon, założycielka Zgromadzenia Parafialnych Wizytatorek Niepokalanej Maryi; oraz matka Maria Agnese Tribbioli, założycielka Zgromadzenia Sióstr Pobożnych Robotnic św. Józefa.

Juan Torres Torres i 19 towarzyszy zamordowanych za wiarę

W chwili męczeńskiej śmierci, która miała miejsce między sierpniem a wrześniem 1936 roku, kapłani ci stanowili około połowy lokalnego duchowieństwa, znajdującego się wówczas w bardzo trudnej sytuacji z powodu coraz większych ograniczeń wolności wyznania na Ibizie. Okoliczności te skłoniły diecezję do zawieszenia procesji ze względów bezpieczeństwa. 

Pomimo tego ostrożnego podejścia napięcia społeczne przerodziły się w akty otwartej wrogości, takie jak zbezczeszczenie parafii San Carlos w 1934 roku i kolejne podpalenia. 

Wynikające z tego prześladowania miały na celu całkowite wykorzenienie katolickiej tożsamości wysp, sięgając nawet do usunięcia przedrostka „San” z nazw miejscowości. Juan Torres Torres, przywódca tej sprawy i najmłodszy z grupy, był skromnym młodzieńcem. Pamięć o nim jako męczenniku oraz o jego 19 towarzyszach pozostawała żywa przez wszystkie te lata w lokalnym Kościele.

Matka Klara i doświadczenie mistyczne

Na innej hiszpańskiej wyspie, Majorce, żyła i zmarła matka Klara Andreu y Malferit. Urodziła się 4 grudnia 1596 roku, a w wieku siedmiu lat została oddana do klasztoru św. Bartłomieja w Inca, w głębi wyspy. Barbara Onofria – tak brzmiało jej imię chrzcielne – przywdziała habit zakonny w wieku dwunastu lat, a śluby zakonne złożyła 17 lutego 1613 roku, krótko po ukończeniu szesnastu lat. Poświęciła się opiece nad gośćmi i prowadzeniu klasztornej izby chorych, rozwijając głębokie życie duchowe i przeżywając niezwykłe doświadczenia mistyczne, które towarzyszyły jej przez całe życie. W związku z tym biskup Majorki zlecił karmelicie przeprowadzenie dochodzenia, w wyniku którego nałożono na nią różne zalecenia. Potraktowała ona otrzymane wskazówki poważnie i przestrzegała ich. 16 czerwca 1628 r. poinformowała spowiednika, że jej choroba będzie przebiegać szybko, i poprosiła o spowiedź, jakby miała to być ostatnia. Tydzień później wpadła w agonię i otrzymała namaszczenie chorych. Wzorem cnoty posłuszeństwa była przede wszystkim wtedy, gdy była przedmiotem dochodzenia z powodu swoich doświadczeń mistycznych: wszystko przyjmowała z głęboką pokorą, podporządkowując się decyzjom władz kościelnych. Jej sława świętości sprawia, że klasztor św. Bartłomieja jest do dziś miejscem pielgrzymek.

Siostra Maria Petra i nauczanie nowicjuszek

Pochodziła z Neapolu i wychowała się w rodzinie głęboko oddanej Matce Bożej Pompejańskiej oraz pismom św. Bartłomieja Longa – to siostra Maria Petra Giordano, urodzona w Neapolu 4 lipca 1912 roku. Po przeprowadzce rodziny do Rzymu, spowodowanej nieporozumieniami ojca z reżimem politycznym, przyszła siostra zakonna uczęszczała do kościoła Santa Maria sopra Minerva. Tam uświadomiła sobie swoje powołanie do życia zakonnego i poprosiła o przyjęcie do klasztoru dominikanek Santa Maria del Sasso w Bibbiena w Toskanii. Tam, po uzyskaniu dyspensy od Stolicy Apostolskiej ze względu na młody wiek, została mianowana mistrzynią nowicjuszek, a później pełniła również funkcję przełożonej wspólnoty. Ponieważ zmarła w 2006 r., proces beatyfikacyjny może opierać się na licznych świadectwach naocznych świadków. Maria Petra Giordano przez całe życie kierowała się Ewangelią.

Matka Maria Teresa i pocieszenie dla migrantów i chorych

Z miejscowości Hanover, położonej w pobliżu Utica w stanie Nowy Jork, pochodziła matka Maria Teresa Tallon, założycielka Zgromadzenia Parafialnych Wizytatorek Niepokalanej Maryi. Urodziła się 6 maja 1867 roku jako córka irlandzkich imigrantów i już w bardzo młodym wieku zwierzyła się matce z pragnienia całkowitego oddania się Bogu. Pomimo pewnych obaw ze strony własnej rodziny została przyjęta do jednego ze zgromadzeń w stanie Indiana. W San Francisco, gdzie została skierowana, wybuchła epidemia błonicy, którą siostra zaraziła się, opiekując się chorymi. Nawet podczas pobytu w szpitalu nadal odwiedzała i pocieszała innych pacjentów. Po wyzdrowieniu wznowiła nauczanie w parafii św. Pawła na Manhattanie. To właśnie tam, w 1908 roku, dojrzało w niej powołanie do założenia nowej wspólnoty zakonnej kobiet – „kontemplacyjnych na ulicy”: Parafialnych Wizytatorek Niepokalanej Maryi. W 1951 roku, w wieku 84 lat, z posłuszeństwem zgodziła się zrezygnować z kierowania zgromadzeniem. 10 lutego 1954 r. poważny upadek spowodował u niej dolegliwości, które doprowadziły do jej śmierci 10 marca tego samego roku. Całe życie tej siostry skupiało się na Bogu oraz na misji edukacji najbardziej zaniedbanych dzieci i dorosłych.

Misja Júlio Emílio Alberto De Lombaerde

Z miejscowości Beveren-Leie w Belgii pochodził natomiast Júlio Emílio Alberto De Lombaerde, kapłan z profesją wieczystą w Zgromadzeniu Misjonarzy Świętej Rodziny. Urodził się 7 stycznia 1878 roku. Był założycielem Zgromadzenia Córek Niepokalanego Serca Maryi, Misjonarzy Matki Bożej Najświętszego Sakramentu oraz Sióstr Matki Bożej Najświętszego Sakramentu. W wieku około siedemnastu lat, podczas słuchania homilii afrykańskiego biskupa, dojrzało w nim pragnienie zostania misjonarzem, które zrealizował, wstępując do Stowarzyszenie Misji Afrykańskich. Następnie wyjechał do Maison-Carrée pod Algierem, a w 1910 roku powrócił do Belgii, gdzie otrzymał od przełożonych zadanie założenia i kierowania Szkołą Apostolską w Wakken. We wrześniu 1912 roku wyruszył do Brazylii, gdzie osiadł, poświęcając się posłudze duszpasterskiej, edukacji szkolnej i katechezie w najbardziej niedostępnych rejonach Amazonii. 19 sierpnia 1941 roku otrzymał obywatelstwo brazylijskie, a podczas uroczystości, w obecności władz cywilnych, mówił o miłości, jaką żywił do tego kraju. 24 grudnia 1944 roku, gdy udawał się do Vargem Grande, uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, w wyniku którego zginął. Przez całe życie kierował się intensywną gorliwością apostolską.

Matka Maria Agnese i miłość bliźniego w samym środku wojny

Siostra Maria Agnese Tribbioli, urodzonej we Florencji 20 kwietnia 1879 roku, nie została uznana przez biologicznego ojca. Z powodu trudności finansowych rodziny została wysłana do domu „Patrocinio di San Giuseppe”, gdzie dojrzewało w niej powołanie, aż w końcu złożyła śluby zakonne. 

Wybuch pierwszej wojny światowej oraz inne trudności skłoniły ją do opuszczenia zgromadzenia i założenia Zgromadzenia Pobożnych Robotnic św. Józefa, które zostało przyjęte w diecezji Imola. 

W trakcie II wojny światowej zrealizowano liczne inicjatywy charytatywne, między innymi przyjęcie grupy Żydów. Za to zaangażowanie po śmierci została uznana za „Sprawiedliwą wśród Narodów Świata”. 

W 1958 roku pojawiły się pierwsze problemy z sercem, które sześć lat później doprowadziły do jej śmierci, która nastąpiła 27 lutego 1965 roku w wieku 85 lat. S. Maria Agnese przeżywała swoją wiarę, przekładając ją na liczne dzieła miłosierdzia, czerpiąc inspirację zwłaszcza z ubogiego i prostego stylu życia św. Franciszka z Asyżu.

Edoardo Giribaldi – Watykan/ Vatican News PL