List solidarności polskich biskupów do Arcybiskupa Większego Światosława i Metropolity Lwowskiego Arcybiskupa Mieczysława Mokrzyckiego

05-12-2013

Warszawa, dnia 5 grudnia 2013 r.

Eminencjo,
Arcybiskupie Większy Światosławie, Metropolito Kijowsko-Halicki Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego!

Ekscelencjo,
Arcybiskupie Mieczysławie, Metropolito Lwowski Obrządku Łacińskiego!

 W imieniu biskupów polskich pragniemy na Wasze ręce przesłać słowa modlitewnej solidarności z narodem ukraińskim w obecnej chwili, która ma tak historyczne znaczenie. Pragniemy wyrazić naszą duchową jedność z wszystkimi obywatelami Ukrainy, którzy w tych dniach podejmują szczególną odpowiedzialność za losy swej ojczyzny.

Naszą modlitwą obejmujemy Waszą ojczyznę, z którą łączą Polskę braterskie i dobrosąsiedzkie więzi oraz liczne pola współpracy. Zaledwie przed kilkoma miesiącami, 28 czerwca br., w Warszawie, podpisaliśmy wspólną deklarację naszych Kościołów o pojednaniu. Podkreślaliśmy wówczas, że „współpraca wolnej Polski z wolną Ukrainą jest niezbędna, by w tej części Europy panował pokój, ludzie cieszyli się wolnością religijną, a prawa człowieka nie były zagrożone”. Ukraina zasługuje na to, by jej obywatele mogli żyć godnie, a ich prawa były szanowane i oparte na tych samych uniwersalnych wartościach, wyrastających ze wspólnych chrześcijańskich korzeni.

W naszej deklaracji, niezależnie od uwarunkowań politycznych, w perspektywie wiary mówiliśmy też o potrzebie „wspólnego świadectwa chrześcijan z Polski i z Ukrainy w jednoczącej się Europie” oraz modliliśmy się o to, aby Bóg pomógł „polskiemu i ukraińskiemu narodowi, aby żyjąc w pokoju dzieliły się swoim duchowym bogactwem oraz wnosiły swój wkład w jedność i przyszłość Europy”.

Wspólnie przesłaliśmy wówczas też braterskie pozdrowienia Braciom Prawosławnym z Ukrainy, wierząc, że „proces wzajemnego pojednania uzdrowi rany, które są przeszkodą nie tylko w harmonijnym współżyciu narodów, ale i w szczerym dążeniu do jedności Chrystusowego Kościoła”. W duchu braterskiej miłości ponawiamy dziś te słowa.

Słowa te – wypowiedziane przez Kościoły rzymsko i greckokatolicki w Polsce i na Ukrainie – wieńczą kilkudziesięcioletni proces pojednania między naszymi Kościołami i narodami oraz mają wielką historyczną wagę. Stanowią także dla nas zobowiązanie do solidarności i modlitwy w tej trudnej, a zarazem przełomowej chwili, jaką dziś przeżywa Ukraina. Wierzymy mocno, że Chrystus – Pan historii i dziejów ludzi, pozwoli nam wszystkim przetrwać zwycięsko wszelkie trudności, czyniąc je fundamentem nowego zbliżenia i nadziei na zmartwychwstanie dobra.

Prosimy o przekazanie Waszym wiernym, obywatelom Ukrainy, jeszcze raz wyrazów naszej bliskości i modlitewnego wsparcia, wyrażanej słowami: „Boże chroń Ukrainę!”

† Józef Michalik
Metropolita Przemyski
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

† Wojciech Polak
Sekretarz Generalny
Konferencji Episkopatu Polski